czwartek, 17 lipca 2014
#246_1E: Manner of delivering of election flyers with most of long-term benefits and smallest side effects (po polsku poniżej)

Motto: "The moral field is an indicator for these moral mechanisms which cause that short-term hardship of the steep climbing uphill in this field always generates the most of long-term benefits and the least of undesirable side effects, while momentary convenience of an easy and pleasant slipping down in this field always cause long-term problems."

Prayers described in items #B1 and #M3 from the web page named "pajak_for_mp_2014.htm" (addresses of which are provided at the end of this post), and also in post number #243E from this blog, most clearly have worked. The first miracle had already happen. After all, in spite that I still maintain my "zero-dollar" level of spending for the election campaign, declared and described in item #D2 from the web page named "pajak_for_mp_2014.htm", starting from 19th June 2014 I have available 9999 election flyers of a superior quality, described in (2014/5/28) from item #M2 of that web page "pajak_for_mp_2014.htm" - in comparison to which the local flyers of even candidates from a rich party look like a very poor relatives. Imagine A5 size flyers with particularly vibrant colours, on which the set of my political goals of action that emotionally moves almost every voter from the Hutt South, was dressed in a wonderful graphical layout shown in "Fig. #A1", then printed with a peak German printing technology on chalk white ceramic paper "galaxi keramik" of the world's best quality. The result is that I have election flyers which attract the eye with their appearance and vivid colours, offer an emotionally moving content to the Hutt South voters in NZ, are very pleasant to the touch, are not afraid of rain or water, and in addition save our forests because they are NOT printed on the paper from organic matter, but on flexible ceramic leafs. If I myself ordered the design and production of such flyers, it would cost me a fortune - and of course, I would NOT be able to afford it. So what particularly captivated my heart, is that these flyers were designed, printed in Germany, and sent me to New Zealand as a gift, by a humble follower of the philosophy of totalizm who meticulously pursues a command from the Bible, to perform good deeds anonymously, so that "do not let your left hand know, what your right is doing" (The Bible, Matthew 6:3). Therefore, this totalizt does NOT agree to even reveal who he is and how he can be contacted. (The philosophy of totalizm explained "why" the Bible and totalizm recommend such an anonymous carrying out good deeds - this explanation is repeated, amongst others, in item #I1 and in the caption under "Fig. #I1" from the web page named "pajak_for_mp_2014.htm". Namely, immoral persons learning that someone known to them carried out a good deed, or seeing someone doing a moral good deed, generate in themselves so much envy and other negative feelings, that the loss of "moral energy" caused by these negative feelings can ruin a whole goodness that these good deeds could bring.)

Having to my disposal the election flyers of so superior quality, gives to me almost equal chances of winning the upcoming elections, as the chances that have candidates proposed by political parties. After all, the flyers have the potential that from a scientist and a creator of the philosophy of totalizm, who remains almost unknown in the Hutt South electorate from New Zealand, they transform me into a person whose existence and goals are known here to a sufficient number of voters. However, a moral requirement is imposed onto this transforming. Namely, I must now deliver these flyers to voters in the most moral way - that is in the way which most steeply climbs uphill in the so-called "moral field" (i.e. in the invisible primary field similar to gravity, which is described in items #F5 and #I1, as well as in "part #N", from the web page named "pajak_for_mp_2014.htm"). As it is explained, among others, in the introduction to the web page named "pajak_for_mp_2014.htm", the new "totaliztic science" has determined that every real problem, including the problem of dissemination of election flyers, has a number of different solutions, while the solution that brings the most of long-term benefits and the least of undesirable side effects, is that one which climbs the most steeply uphill in the "moral field".

In order to find that solution to a given problem, which most steeply climbs uphill in the moral field, we need to start from creating a list of known to us, or possible, solutions for this problem. So in the case of the problem discussed here, we should use e.g. "brainstorming", our own analyses, or research of behaviours of other politicians or countries, to carry out a review of the ways in which election flyers can be distributed to voters. Let us list here the most common such ways. (1) Walking from a house to a house and giving personally the election flyers to hands of the voters. (2) Dropping in person the flyers to mailboxes existing by homes of New Zealand voters (in NZ mailboxes easily accessible from the street are placed by footpaths on the fence of the garden of each residential house). (3) Hiring a special service that for a fee delivers flyers to mailboxes from each house in a given electorate. (4) Standing in areas frequented by large numbers of people, e.g. at gates of factories or on the main streets of the city, and handing flyers to passers-by. (5) Sticking flyers under windscreen wipers from cars in public car parkings and at supermarkets. Etc., etc.

The next step is to select this solution which most steeply climbs uphill in the moral field. The most easily such choosing can done by matching all known solutions that are available for us, with the so-called "indicators of the moral correctness" discussed in item #J2 from the web page named "pajak_for_mp_2014.htm". In the case of delivery of flyers, that most steeply climbing solution turns out to be the way (1) of delivery - i.e. the personal delivery of flyers directly to the hands of voters. For example, it is the most difficult, while the so-called "line of the least intellectual resistance" runs exactly opposite to it. So it is that way (1) which provides the largest number of long-term benefits and introduces the smallest number of "side effects" - although in the short term it is to require the largest contribution of the intellectual, emotional, and physical work. Other ways are less compatible with the criteria of morality. For example, if I myself place flyers in mailboxes of voters according to the way (2), then these flyers would met a fate similar to any advertising material which is massively thrown into these mailboxes. Namely, the majority of voters instead of reading them, after removing them from mailboxes would immediately throw them out with the trash - thus wasting materials, human labour, and their own chances to gain useful information. Of course, the candidates backed by large political parties can afford such treatment of their flyers - routinely disseminated for them throughout the electorate according to the way (3) by appropriately paid post office, or by company that delivers advertisements, which place these flyers in mailboxes by homes of voters. After all, when elections are already close, their political parties will organize and pay additional televised debates, newspaper advertisements and public meetings that will remind the voters who are these party candidates. In contrast, as an "Independent" candidate, behind who stands NO political party, I cannot afford to pay additional television appearances and newspaper advertisements. Thus, election flyers are for me the only way to draw attention of the voters to my candidacy and to goals that I would try to achieve in the case of being elected to NZ parliament.

... (This post needed to be cut in two parts because of the memory allocation to this blog, so it is continued below as post #246_2E) ...

02:34, totalizm
#246_2E: How much we can learn just from personal delivery of election flyers during New Zealand winter (po polsku poniżej)

... (continuation from the post #246_1E) ...

Theoretically speaking, it should NOT be difficult to personally hand out 9999 flyers within 93 days that are to pass from the date of receiving these flyers until the date of election. After all, it would be enough for me to deliver each day into the hands of the voters about 108 flyers. Even while taking into account the fact that I am still troubled by the cough which stays from times of my vacation (see (2014/5/1) in item #M2 from the web page named "pajak_for_mp_2014.htm"), and that in the current winter a cold rain falls during more than a half of days in New Zealand, still I should be able to distribute these flyers even while going to deliver them only during every second day (i.e. while there are breaks in the rain) and handing out then around 216 flyers a day. From a childhood in the rural Poland I remember that every rural postman everyday distributed several times more letters, and he also delivered them personally directly into the hands of addressees.

In practice, however, the requirement of overcoming the resistance of the moral field considerably complicates such a personal distribution of flyers. It does NOT help the knowledge that, as I am to explain it in this post, the complication of delivery brings long-term benefits for both me and for all other interested parties. This is because the short-term resistance of the moral field is so large, that it makes the personal distribution of flyers extremely difficult. Thus, in our electorate this resistance makes virtually impossible the personal distribution of flyers by other candidates - thus giving me the chances to effectively compete even with candidates from rich political parties. Moreover, as I am to explain this later, it makes voting results independent from the amount of money that someone is to spend on the campaign, and makes these results compatible with the state of philosophy and morality of the community doing the election. So in fact, the existence of this resistance of the moral field makes me happy. Nevertheless, although in my case this resistance evens my chances of winning the election, at the same time because of it practically only with a great difficulty I am able to deliver these required about 108 flyers per day. In spite of the fact that the delivery of these around 108 flyers per day takes me only about three hours of time, it still leaves me completely exhausted physically, mentally and emotionally. Of course, I am very intrigued by the manner in which the moral field turns so seemingly simple action, as the personal delivery of election flyers, to become so immensely difficult and exhausting. After all, in addition to being a candidate to NZ parliament, I am still also the creator of the philosophy of totalizm, and a scientist seeking truths and popularizing truths. Therefore, in this post I am going to try to objectively identify and describe the mechanisms and tools by means of which the moral field creates so much resistance to people personally delivering election flyers, while at the end of the description I am to try to summarize examples of long-term benefits that arise from the existence of this resistance. While reading these descriptions, however, please note that the impartial describing of the complex resistance of the moral field is quite difficult. Hence my expressions may clumsily reflect a phenomenon, which God has designed with the infinite genius, and which outcome in the long-term actually works in favour of the morally acting people. So if I reveal below the difficulties with which I have to deal during the personal delivery of these flyers, please do NOT take these descriptions for my complaint or criticism. For I am delighted that such difficulties exist, and thus that they are putting off other candidates, that they level my chances, and that they are working for justice. It is just that in order to enable the reader to learn the truth about the mechanisms of work of the moral field, in the following descriptions I tried to reflect as faithfully and accurately the difficulties of the delivery of flyers, as only allowed me my rather imperfect writing skills.

There is a whole set of complex reasons, why resistance of the moral field can become so high that the seemingly so simple action as a personal delivery of flyers directly to hands of the voters may turn out to be so difficult and so demanding on the contribution of all knowledge, all the energy, the whole time, as well as the entire physical, mental and emotional capabilities, that remain in my disposal. These reasons cause, that after each delivery of flyers I am left completely exhausted physically, mentally and emotionally. I will try to systematically explain these reasons. The most important one in my opinion, is the high consumption of actual physical work required for such delivery, combined with my rather NOT very high current physical fitness. The point is that in order to be a scientist, almost automatically one have to turn into a person once called a "bookworm". (Today, perhaps, this name should include the word "computer".) After all, the scientific research is tracking ideas and premises, analysing them, drawing conclusions, writing down, transforming, etc. All this is typically done while sitting. No wonder that my muscles are NOT accustomed to long-term physical activity, while the body is unused to rough treatment. Until the time, however, of the receipt of flyers, I did NOT know about this. In addition to such a NOT very high physical fitness, in action are also other forms of resistance of the moral field, for example a high level of intellectual contribution and constant attention required during the delivery of flyers, while manifesting itself NOT only in what one should say when delivering flyers and in a kind of reactions of the recipients that one should be prepared, but also in the organizing of this delivery, in the choice of locations and streets receiving flyers, etc. (After all, I do NOT have neither a sufficient number of flyers, nor enough time to be able to deliver these flyers to every household from the entire Hutt South electorate.) In addition, the delivery is accompanied by a high mental and emotional tension, and by physical readiness, reasons for which will become clear after reading the rest of this post.

In a typical case of delivery of flyers to hands of another voter, everything goes relatively easy and should NOT induce exhaustion. This is because typically one goes to the fence of a next house, opens the gate which leads to the backyard patio, walks along a sidewalk up to the door of the house, knocks on the door or rings the doorbell (if there is a doorbell), then, after the door is opened by a member of the household one introduces himself to the voter, handles out a flyer, politely discusses briefly the most important election ideas with this household member, explains the election goals and listening to his/her opinion on the topics that the voter is interested in, shakes hands, speaks farewell courtesies, leaves the garden, closes the gate behind, and goes to the next house. But in addition to these typical cases, there are exceptions. These are they that exhaust physically, mentally and emotionally the most. Probably also these exceptions caused, that when I got these 9999 superiorly printed election flyers described in (2014/5/28) from item #M2 of the web page named "pajak_for_mp_2014.htm", and when I started with hooves their personal delivery, then, to my surprise, the first day I discovered that my legs, muscles, mind and feelings refused to obey me already after the delivery of only about 100 flyers. So let us learn now how looks-like the delivery of flyers in such exceptional cases.

While delivering flyers, these typical cases of going from house to house, that I described in the previous paragraph, from time to time are intertwined with exceptional cases which require additional completion of a wide range of various physically, mentally and emotionally exhausting activities, and which are implemented in a context of strong physical, mental and nervous tension. For example, when one goes to a next house typically firstly one needs to open and then close a gate or a property-door behind. Meanwhile, some of these turn out to be surprisingly heavy, lacking the hinges, or jamming out. It can also amaze the most diverse multitude of ways in which the locks on these gates or property-doors can refuse to work, and the number of trials as well as the level of engineering expertise that are needed to succeed in opening them in spite of their jam. Then one needs to find the entrance to the house - while in typical New Zealand homes with considerable gardens sometimes it is well hidden behind trees and bushes, and occasionally requiring walking at considerable distances within the garden. While searching for the house entrance door one must also look carefully and be aware of where exactly the gate or door for escaping to street is located. This is because sometimes pounces on us a dog (or dogs) initially hidden in the bushes or flowers and waiting for an opportunity to "play" with a visitor. From my former rural life I remember that one should NOT turn the back to a dog, because it will bite. Therefore, we must then be ready to quickly switch our legs into a reverse gear, after which we escape through the gate into the street, running backward while defending ourselves from dog's attempts to bite us, all the time facing the dog that attacked us. When we finally manage to get to the front door of the house, our "fun" also does NOT end. One has to somehow communicate to occupants, that he is staying in front of their door. But I quickly discovered that only about 20% of homes in my electorate are having a working doorbell or a rattle. As a result, on the second day of delivering flyers, it turned out that all the joints of my fingers become so sore from the constant knocking to subsequent doors, that I was NOT able to continue to knock with my fingers, while knocking with anything else, e.g. with a cover of the pen, sounds amazingly rude. (Some amongst houses NOT only that do NOT have a working doorbell, but in addition they have the sign "please do not knock" placed on their doors.) If I can somehow attract occupants to the door, the "fun" sometimes continues. After introducing ourselves and presenting why we are visiting them, we can in fact meet with every possible reaction. A lot of people react very emotionally and vivid towards someone who, like me, either tries to take away votes from their favourite political party candidate, or insists on the moral goals of the actions - such as my goals. Thus, in the delivery of flyers one not always comes across people with which one can talk objectively about the problems of the country and electorate, and to learn what hurts voters and what we might try to change. Often strikes us the reaction of impatience - when a given voter acts as if he/she could not wait until we leave and he/she is able to re-close the door. Out of unpleasant reactions, for me personally the worst is when a household member sarcastically or angrily states e.g. something along the lines "I am NOT voting for independent candidates" and then slams the door in front of my face. Although this reaction occurs rarely, still in practically every day of delivering flyers, it happens at least once - while for some reasons I seem to be allergic for this kind of reaction, thus it can spoil the rest of my day. (For me it feels like a version of verbal bullying.) Not without reasons the old Polish proverb states that "one spoon of tar can spoil the whole barrel of honey". (Chinese express the same idea with a more blunt proverb "one speck of rat dung spoils a pan full of rice".) Relatively often no-one opens the door - sometimes in spite of that we see or hear that someone is still inside. In such a case we need to return to the street and find a place where the mailbox for that household is located - sometimes quite well disguised. However, before throwing flyers into this mailbox, the courtesy requires that we seek whether on it, or somewhere near it, is written a request to NOT place in this mailbox specific kinds of materials. If there is such a request, we must deduce on the basis of our logic and knowledge, whether the election flyers belong to this type of materials. It is also amazing how often the moral field can hinder the simple activity of throwing flyers into the mailbox. For example, disproportionately often just before I start my rounds, the same way as I is followed before by a carrier of advertising materials which clog the mailboxes, so that for the placing of my flyers without crushing them there is no space in the mailbox, thus the delivery requires much more manipulations than it should.

In addition to the above, a considerable amount of tension and trouble cost me the quickly changing weather of New Zealand. My preparation for the elections of 2014 happens when in NZ is winter, and when I still have unhealed cough. But the current winter there is a cold rain virtually in more than a half of each week, while the blowing of strong winds makes it impossible to use an umbrella. So for the person unaccustomed with working under the "open sky" and not resistant to colds, which I am, such cold rains and strong winds make almost impossible to go out on the street. Thus, I am forced to carry out the distribution of flyers only when there is a break in the rain. Unfortunately, the rapid changes in the local weather cause that if there is a break in the rain, it is often difficult to guess how long it is to last. So I have to use all my knowledge of climate and all available help, to predict the length of each break in the rain. After all, potential voters to whom I deliver flyers are scattered over a wide area (see item #C1 of the web page named "pajak_for_mp_2014.htm"), some of them living nearly 20 kilometres apart from my flat. Therefore, every time I have to decide whether a break in the cold rain will be long enough, so that I am NOT caught in the rain when I reach by a bus the most remote voters, or whether it will be short enough that I should just hand out flyers close to my flat - so that I can escape quickly when a cold rain starts to fall. In addition, while delivering flyers on cloudy days I also must continually watch the weather to be able to escape on time when I feel that a rain is approaching.

A significant dose of "fun" gives me also a structure of streets in New Zealand towns. For me this structure resembles winding mazes and traps that are described in item #C4 of the web page named "petone.htm". Thus, in connection with a chronic lack of architectural "landmarks", with an almost identical appearance of every street, and the need to distribute flyers in increasingly different places depending on how long the expected break between rains is to be, this labyrinthine structure of the streets causes that it really is difficult to figure out which streets have already received flyers, and also that it is difficult to introduce some system and order to delivery of flyers into hands of the voters.

When after about 3 hours of delivering of about 100 flyers, both my legs, and the rest of the body, begin to refuse to obey me, typically in widely spread towns of NZ these flyers are distributed only along a single long street, or along two or three short streets. Such insignificant outcomes and small progress, of course, make me impatient. Therefore, in days when the weather was rainless throughout the day, after returning home, eating my lunch and a longer rest, I tried to go out again to deliver another batch of flyers. However, it turned out that the moral field was still working. Although my muscles rested in the meantime, my mind and my nerves still remained tired. As a result, in spite that physically I still could deliver flyers, all my behaviour, voice, and choice of words became a non-convincing, tired and devoid of vigour. Hearing myself during these secondary deliveries, I reached the conclusion that if I was a recipient of my flyers, then probably the person who served them to me, would NOT convince me at all to vote for him. So after a time, I determined these secondary deliveries to be so ineffective, that I abandoned them completely.

On weekdays, when throughout the entire day a rainless weather is forecast, I have a choice to either deliver flyers in the middle of the day, or in evening. The point is that in the middle of the day a lot of people are at work. So houses are empty. After all, in NZ in most of homes live only single marriages, both of participants of which typically are at work, or even just live a single person. So during the day a number of personal deliveries is very low. In turn during evenings people have already returned from work. It is therefore a greater chance to find them at home. In addition, during evenings it is easier to learn whether someone is in the house, because one can see the light. Unfortunately, the fact that currently in NZ is winter, causes that darkness falls soon after 4 pm. But most of working people return home after 5 pm - as in NZ typical working hours extend from 9 am to 5 pm. For reasons which are described in item #A2 of the web page named "pajak_for_mp_2014.htm", when it is very dark, people are reluctant to open their home doors to a stranger. As a result, both the daily delivery, and delivery in evenings, have almost the same efficiency when the ratio of successful deliveries is concerned. In addition, the delivery when it is already dark, exposes also me to various additional dangers - and it is NOT only during deliveries in some dark and forgotten streets. Thus, after several attempts to deliver in evenings, I decided to abandon the evening choice of time and deliver flyers only in the middle of days.

When I still lived in Poland, I often saw postmen when they delivered letters and handed them to hands of recipients. At that time Poland homes have NOT yet have letterboxes, so any correspondence had to be delivered into hands of recipients. I had no idea how tiring was the work of such postmen, nor what difficulties they had to face in their daily work. At that time I was also amused by these numerous cartoons humorously showing dog attacks on postmen as well as by trials and tribulations of these postmen trying to deliver the mail to hands of hard-accessible addressees. It was not until after my experience with the personal delivery of election flyers that suddenly I realized that these humorous cartoons actually showed scenes inspired by events from the real life. Thus, the distribution of flyers, among others, increased also my respect which I have for today’s, and for former, postmen.

The philosophy of totalizm determined, that choosing this solution to any problem (including the problem of delivering election flyers), which climbs most steeply uphill in the moral field, is to create the largest number of long-term benefits and the smallest number of side effects. (Notice here, that some side effects from the selected here personal delivery of flyers, still are to exist, because this solution still has a considerable inclination towards the axis of feelings "Y" from "Fig. #I1" on the web page "pajak_for_mp_2014.htm".) So let us list here, at least a few examples of these long-term benefits. And so, for me very important benefit of such a personal delivery of election flyers into hands of voters, stems from the workload and features of this delivery. After all, one has to have the health of a horse, physical fitness of professional athlete, a lot of perseverance, mental toughness, planning, ability to predict the weather, the knowledge of a given locality, discernment of geographical location, sense of direction, time, and a few others demanding personal qualities, to be able to overcome significant resistance of the moral field and actually deliver personally all the flyers into the hands of the inhabitants of households of one's electorate. This in turn means, that the personal delivery of flyers improves and trains all of the above personal qualities - after all, the "practice makes perfect". Moreover, if the election is won by such a candidate who in person delivers his flyers, then it is certain that he actually deserved to win, and also - if one shows enough of perseverance to personally deliver election flyers to his voters, one is also going to have enough perseverance to fulfil his election promises. Another benefit gained by candidates personally delivering own flyers, is that typical politicians who have NOT gone through the hard school of life, will NOT be able to neither take nor effectively implement such a personal delivery. So through the introduction of resistance of the moral field, God wisely and with foresight evens with this resistance, among others, the chances of candidates who have e.g. "zero-dollar" campaigns, such as mine, with the chances of candidates from wealthy political parties. The resistance of the moral field also generates benefits for the community that is electing their representatives. After all, when the chances of all candidates become equal, then the election wins the candidate whose goals and characteristics best overlap with the collective philosophy and with the indications of conscience of the population that these candidates are to represent later. So the final effect of the work of resistance of the moral field, turns out to be the shifting of decision for who is to win the election, from the price, breadth and quality of someone's election campaign, to the state of minds and group conscience of all inhabitants of the electorate. Thus, the resistance of the moral field serves also to justice. After all, when the decision of who is to be chosen depends on the state of minds and consciences of voters, then each community shall always receive such leaders and rulers, for which it deserves due to its philosophy and moral state - which fact the findings of the philosophy of totalizm have been trying to tell us for a long time.

* * *

The above post is an adaptation of item #N4 from my election information web page (in the English language) named "pajak_for_mp_2014.htm" (updated on 10 July 2014, or later). Thus, the reading of the above descriptions would be even more effective from that web page, than from this post - after all e.g. on the totaliztic web pages are working all (green) links to other related web pages with additional explanations, texts are printed in colours, the content is supported with illustrations, the content is updated regularly, etc. The most recent update of the web page "pajak_for_mp_2014.htm" can be viewed, amongst others, at addresses:

(*) Notice that every address with totaliztic web pages, including all the above web addresses, should contain all totaliztic web pages - including web pages indicated in this post. Thus, in order to see any totaliztic web page that interests the reader, it suffices that in one amongst the above addresses, the web page name "pajak_for_mp_2014.htm" is changed into the name of web page which one wishes to see. For example, in order to see the web page named "petone.htm" e.g. from the totaliztic web site with the address , it is enough that instead of this address in the window of an internet explorer one writes e.g. the address .

The above manner (*) for viewing the totaliztic web page sought by the reader, is especially useful because the majority of my web pages is published on "free hosting addresses" - some amongst which have this bad habit that typically they delete my web pages just after one year. Thus, if the reader wishes to find any such my web page to which I refer in my older posts from this blog, and therefore which page in the meantime was deleted from free hosting addresses, then it is enough to visit the newest post on this blog - under which I am providing the list of most recent and thus currently the most valid addresses that contain all my web pages. Then in any amongst these most current addresses the reader can find the web page which he or she is seeking, just by using its name for modifying that address accordingly to the method (*) described above (which method allows to run any totaliztic web page chosen by the reader).

It is worth to know as well, that almost each new topic that I am researching on principles of my "scientific hobby" with "a priori" approach of the new "totaliztic science", including this one, is repeated in all mirror blogs of totalizm still in existence (the above topic is repeated in there as the post number #246E). In past there were 5 such blogs. At the moment only two blogs of totalizm still remain undeleted by adversaries of the new "totaliztic science" and of the moral philosophy of totalizm. These can be viewed at following internet addresses:

With the totaliztic salute,
Jan Pajak

02:32, totalizm
wtorek, 01 lipca 2014
#246_1: Sposób dostarczania ulotek wyborczych o największych długoterminowych korzyściach i najmniejszych skutkach ubocznych

Motto: "Pole moralne jest indykatorem działania tych mechanizmów moralnych które powodują, że krótkoterminowy trud stromego wspinania się pod górę owego pola zawsze generuje najwięcej długoterminowych korzyści i najmniej niepożądanych następstw ubocznych, podczas gdy chwilowe wygody łatwego i przyjemnego ześlizgiwania się w dół tego pola zawsze powodują długoterminowe kłopoty."

Najwyraźniej zadziałały modlitwy opisane w punktach #B1 i #M3 mojej strony "pajak_do_sejmu_2014.htm" (o adresach przytoczonych na końcu tego wpisu) oraz dyskutowane we wpisie #243 z tego bloga. Stał się bowiem już pierwszy cud. Wszakże na przekór iż nadal utrzymuję swój "zero-dolarowy" poziom wydatków na kampanię wyborczą do sejmu Nowej Zelandii, zadeklarowany i opisany w punkcie #D2 strony "pajak_do_sejmu_2014.htm", począwszy od 19 czerwca 2014 roku mam już do dyspozycji 9999 ulotek wyborczych nadrzędnej jakości opisywanych w (2014/5/28) z punktu #M2 owej strony "pajak_do_sejmu_2014.htm" - przy których miejscowe ulotki nawet kandydatów z bogatych partii wyglądają jak bardzo ubodzy krewniacy. Proszę bowiem sobie wyobrazić ulotki formatu A5 o szczególnie żywych kolorach, na których poruszający uczuciowo niemal każdego wyborcę z Hutt South zestaw moich politycznych celów działania został ubrany we wspaniałą szatę graficzną pokazaną na "Rys. #A1", poczym wydrukowany szczytową niemiecką technologią drukarską na kredowo białym papierze ceramicznym "galaxi keramik" najlepszej światowej jakości. Wynik jest taki, że mam ulotki wyborcze które przyciągają oko swoim wyglądem i żywymi kolorami, poruszają uczuciowo wyborców z Hutt South swoją zawartością, są ogromnie przyjemne w dotyku, nie boją się deszczu ani wody, a na dodatek oszczędzają nasze lasy bowiem NIE są nadrukowane na papierze z masy organicznej, a na giętkich płatach ceramicznych. Gdybym ja sam zamówił zaprojektowanie i wykonanie takich ulotek, kosztowałoby mnie to fortunę - i oczywiście NIE byłoby mnie na nie stać. Co więc szczególnie ujęło mnie za serce, to że zaprojektował je, wydrukował w Niemczech, oraz przysłał mi do Nowej Zelandii jako swój dar, skromny wyznawca totalizmu który pedantycznie realizuje nakaz z Biblii aby dobre uczynki wykonywać anonimowo, tak że "niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa" (Biblia, Mateusz, 6:3). Stąd ów totalizta NIE zgodził się nawet abym gdziekolwiek ujawnił kim on jest i jak z nim można się skontaktować. (Filozofia totalizmu wyjaśniła "dlaczego" Biblia i totalizm zalecają takie anonimowe dokonywanie dobrych uczynków - wyjaśnienie to jest powtórzone w punkcie #I1 i w podpisie pod "Rys. #I1" ze strony "pajak_do_sejmu_2014.htm". Mianowicie, niemoralne osoby wiedzące iż ktoś im znany dokonał jakiegoś dobrego uczynku, lub widzące kogoś w trakcie dokonywania czegoś moralnego, generują w sobie tyle zawiści i innych negatywnych uczuć, że utrata "energii moralnej" powodowana przez te negatywne uczucia może zniweczyć całość dobra jakie te dobre uczynki przynoszą.)

Dysponowanie ulotkami wyborczymi o tak nadrzędnej jakości daje mi teraz niemal równe szanse wygrania nadchodzących wyborów, jak szanse które mają kandydaci wystawieni tu przez partie polityczne. Wszakże ulotki te mają potencjał aby z naukowca i twórcy filozofii totalizmu niemal nieznego w okręgu Hutt South, przekształcić mnie w osobę o której istnieniu i celach wie wystarczająco wielu wyborców. Nałożony jest jednak wymóg moralny na owo przekształcenie. Mianowicie, muszę obecnie ulotki te dostarczyć wyborcom w najbardziej moralny sposób - czyli w sposób jaki najstromiej wspina się pod górę tzw. "pola moralnego" (tj. niewidzialnego pola pierwotnego podobnego do grawitacji, a opisywanego w punktach #F5 i #I1, oraz w "części #N" strony "pajak_do_sejmu_2014.htm"). Jak bowiem wyjaśnia to wprowadzenie do strony "pajak_do_sejmu_2014.htm", nowa "nauka totaliztyczna" ustaliła, że każdy rzeczywisty problem, w tym także problem upowszechnienia ulotek wyborczych, posiada aż cały szereg rozwiązań, zaś rozwiązaniem jakie przynosi najwięcej długoterminowych korzyści i najmniej niepożądanych następstw ubocznych jest to które wspina się najbardziej stromo pod górę "pola moralnego".

Aby znaleźć owo rozwiązanie danego problemu, które najbardziej stromo wspina się pod górę pola moralnego, zacząć trzeba od sporządzenia wykazu dostępnych nam rozwiązań tego problemu. W przypadku więc dyskutowanego tu problemu, należy użyć np. "burzę mózgów", własne przemyślenia, czy badania zachowań innych polityków i krajów, poczym dokonać przeglądu sposobów na jakie ulotki wyborcze mogą być dostarczone wyborcom. Wymieńmy tutaj najpowszechniejsze z nich. (1) Obchodzenie po domach przez kandydata i osobiste doręczanie ulotek wyborczych do rąk wyborców. (2) Osobiste powrzucanie ulotek do skrzynek pocztowych istniejących przy domach nowozelandzkich wyborców (w NZ łatwo dostępne z ulicy skrzynki pocztowe ustawiane są przy chodniku na ogrodzeniu ogródka każdego z domów mieszkalnych). (3) Wynajęcie specjalnego serwisu usługowego, który za opłatą powrzuca ulotki do skrzynek pocztowych każdego z domów danego okręgu wyborczego. (4) Stawanie w miejscach licznie uczęszczanych przez ludzi, np. przy bramach fabryk lub na głównych ulicach miasta, oraz wręczanie ulotek przechodniom. (5) Powsuwanie ulotek za wycieraczki samochodów na parkingach i przy supermarketach. Itd., itp.

Kolejnym krokiem jest wybranie tego rozwiązania, które najbardziej stromo wznosi się pod górę pola moralnego. Wybór ten najlatwiej dokonać poprzez przymierzanie wszystkich dostępnych nam rozwiązań, do tzw. "wskaźników moralnej poprawności" dyskutowanych w punkcie #J2 ze strony  "pajak_do_sejmu_2014.htm". W przypadku problemu dostarczania ulotek, owym najbardziej stromo wznoszącym się rozwiązaniem okazuje się być sposób (1) - tj. osobiste doręczanie ulotek do rąk wyborców. Przykładowo, jest on intelektualnie najtrudniejszy, zaś tzw. "linia najmniejszego oporu intelektualnego" biegnie dokładnie przeciwstawnie do niego. To więc ów sposób (1) długoterminowo dostarczy największą liczbę korzyści oraz będzie wprowadzał najmniejszą liczbę "efektów ubocznych" - chociaż krótkoterminowo będzie wymagał największego wkładu intelektualnego, uczuciowego, oraz fizycznego. Inne sposoby są już mniej zgodne z kryteriami moralności. Przykładowo, gdybym to ja sam powrzucał ulotki do skrzynek pocztowych u wyborców zgodnie ze sposobem (2), wówczas ulotki te spotkałby los podobny do losu wszelkich materiałów reklamowych które masowo wrzucane są do owych skrzynek. Mianowicie, większość wyborców zamiast je czytać, po wyjęciu ze swej skrzynki listowej od razu wrzucałaby je do kosza na śmieci - w ten sposób marnując materiały, ludzką pracę, oraz swą szansę zdobycia użytecznej informacji. Oczywiście, kandydaci popierani przez duże partie polityczne mogą sobie pozwolić na takie potraktowanie swych ulotek - stadardowo roznoszonych dla nich po elektoracie zgodnie ze sposobem (3) przez odpowiednio opłacony urząd poczty, lub przez firmę doręczającą reklamy, poczym wrzucanych do skrzynek pocztowych przy domach wyborców. Wszakże kiedy wybory będą już blisko, ich partie polityczne zorganizują i opłacą dodatkowe debaty telewizyjne, ogłoszenia prasowe i spotkania publiczne, jakie przypomną wyborcom kim są kandydaci owych partii. Natomiast jako "Niezależny" kandydat za którym NIE stoi żadna bogata partia polityczna, ja NIE mogę sobie pozwolić na opłacenie dodatkowych pojawień telewizyjnych czy ogłoszeń prasowych. Stąd ulotki wyborcze są dla mnie jedynym sposobem zwrócenia uwagi wyborców na moją kandydaturę i na cele jakie starałbym się osiągnąć w przypadku zostania wybranym do sejmu NZ.

... (Ten post NIE zmieścił się w jednym wpisie, stąd jest on kontynuowany poniżej jako #246_2) ...

02:00, totalizm
#246_2: Jak wiele może nas nauczyć osobiste roznoszenie ulotek wyborczych podczas nowozelandzkiej zimy

... (kontynuacja postu #246_1) ...

Teoretycznie rzecz biorąc, NIE powinno być trudne osobiste rozdanie 9999 ulotek w przeciągu 93 dni jakie miną od daty ich otrzymania aż do czasu wyborów. Wszakże wystarczyłoby abym każdego dnia doręczył do rąk wyborców około 108 ulotek. Nawet zaś uwzględniwszy fakt, że nadal męczy mnie ów kaszel jaki pozostał mi z wakacji (patrz (2014/5/1) z punktu #M2 strony "pajak_do_sejmu_2014.htm"), oraz że obecnej zimy w Nowej Zelandii zimny deszcz pada przez ponad połowę dni, ciągle powinienem być w stanie roznieść te ulotki nawet wychodząc na owo roznoszenie jedynie co drugiego dnia (tj. kiedy są przerwy w deszczu) i rozdając wówczas około 216 ulotek na dzień. Przecież z czasów dzieciństwa na wsi pamiętam, że każdy listonosz wiejski codziennie roznosił wówczas aż kilka razy więcej listów i też doręczał je osobiście do rąk odbiorców.

W praktyce jednak, wymóg pokonywania oporu pola moralnego znacznie komplikuje owo osobiste roznoszenie ulotek. Nie bardzo też pomaga wiedza iż, jak wyjaśnię to w tym punkcie, owo komplikowanie przynosi długoterminowe korzyści zarówno mnie, jak i wszystkim innym zainteresowanym. Krótkoterminowy opór tego pola jest bowiem aż tak duży, iż czyni on osobiste roznoszenie ulotek wyjątkowo trudnym. Stąd w naszym okręgu opór ten praktycznie uniemożliwia osobiste roznoszenie ulotek przez innych kandydatów - w ten sposób dając mi szansę na efektywne konkurowanie nawet z kandydatami bogatych partii politycznych. Ponadto, jak wyjaśnię to później, uniezależnia on wyniki głosowania od ilości pieniędzy które ktoś wyda na kampanię wyborczą, oraz upodobnia te wyniki do stanu filozofii i moralności wybierającej społeczności. Faktycznie więc ja się cieszę z istnienia tego oporu pola moralnego. Niemniej, chociaż w moim przypadku opór ten wyrównuje moje szanse na wygranie w wyborach, jednocześnie z jego powodu praktycznie tylko z ogromną trudnością jestem w stanie doręczyć owe wymagane około 108 ulotek dziennie. Na przekór bowiem, że doręczenie około 108 ulotek dziennie zajmuje mi tylko około 3 godziny czasu, ciągle pozostawia ono mnie kompletnie wyczerpanym fizycznie, umysłowo i emocjonalnie. Oczywiście, mnie bardzo intryguje sposób na jaki owo pole moralne czyni tak zdawałoby się proste działanie, jak osobiste doręczanie ulotek wyborczych, aż tak ogromnie trudnym i wyczerpującym. Wszakże oprócz bycia kandydatem do sejmu NZ, ja nadal jestem także twórcą filozofii totalizmu, oraz naukowcem poszukującym prawdy i popularyzującym prawdę. Dlatego w niniejszym wpisie będę starał się zidentyfikować i obiektywnie opisać mechanizmy oraz narzędzia z pomocą których pole moralne stawia aż tak duży opór osobom osobiście roznoszącym ulotki wyborcze, zaś na końcu swych rozważań podsumować przykłady długoterminowych korzyści jakie wynikają z istnienia tego oporu. Czytając te opisy proszę jednak odnotować, że bezstronne opisanie złożonego oporu pola moralnego jest dosyć trudne. Stąd moje wyrażenia mogą nieudolnie odzwierciedlać zjawisko, które Bóg zaprojektował z nieskończonym geniuszem i które w długoterminowym działaniu faktycznie pracuje na korzyść moralnie postępujących ludzi. Jeśli więc ujawniam poniżej trudności z jakimi ja muszę się borykać przy osobistym roznoszeniu owych ulotek, proszę NIE brać przypadkiem tych opisów za moje narzekanie lub za krytykanctwo. Ja bowiem się cieszę, że takie trudności istnieją i stąd że odstraszają one innych kandydatów, wyrównują szanse, oraz pracują na rzecz sprawiedliwości. Tyle, że aby umożliwić czytelnikowi poznania prawdy na temat mechanizmów działania pola moralnego, w poniższych opisach starałem się tak wiernie i dokładnie oddać trudności owego roznoszenia, jak tylko pozwoliły mi na to moje raczej niedoskonałe umiejętności pisarkie.

Istnieje cały skomplikowany zestaw powodów dla których opory pola moralnego mogą stać się aż tak wysokie, że zdawałoby się owo proste działanie osobistego wręczania ulotek do rąk wyborców może okazać się aż tak trudne i wymagające włożenia całej wiedzy, całej energii, całego czasu i całych możliwości fizycznych, umysłowych i emocjonalnych jakie pozostają w mojej dyspozycji. To owe powody po każdym roznoszeniu pozostawiają mnie kompletnie wyczerpanym fizycznie, umysłowo i emocjonalnie. Powody te będę starał się więc systematycznie powyjaśniać. Najważniejszymi z nich moim zdaniem jest wysoki nakład faktycznej pracy fizycznej wymaganej dla takiego roznoszenia, połączony z moją niezbyt wysoką obecnie kondycją fizyczną. Aby bowiem być naukowcem, niemal automatycznie trzeba przekształcić się w osobę kiedyś nazywaną "molem książkowym". (Dziś zapewne nazwa ta powinna zawierać słowo "komputer".) Wszakże badania naukowe to tropienie idei i przesłanek, przemyśliwanie, wyciąganie wniosków, spisywanie, transformowanie, itp. Wszystko to zaś typowo czyni się na siedząco. Nic dziwnego, że moje mięśnie NIE są nawykłe do długotrwałych wysiłków fizycznych, zaś ciało nieodporne na szorstkie potraktowanie. Do czasu jednak otrzymania ulotek, ja o tym NIE wiedziałem. Na dodatek do owej niezbyt wysokiej kondycji fizycznej, w działaniu są jednak także i inne formy oporu pola moralnego, np. wysoki poziom wkładu umysłowego i nieustannej uwagi, wymagany podczas owego roznoszenia, a objawiający się NIE tylko w tym co należy powiedzieć podczas roznoszenia ulotek i na jakie reakcje odbiorców należy być przygotowanym, ale także w samym zorganizowaniu owego roznoszenia, w wyborze lokacji oraz ulic otrzymujących ulotki, itp. (Wszakże ja NIE mam ani wystarczającej liczby ulotek, ani wystarczającej ilości czasu, aby móc dostarczyć te ulotki do każdego domu i mieszkania z całego okręgu wyborczego Hutt South.) Ponadto, roznoszeniu temu towarzyszy też wysokie napięcie psychiczne i emocjonalne, oraz gotowość (spiętość) fizyczna, których powody staną się jasne po przeczytaniu reszty niniejszego wpisu.

W typowym przypadku doręczania ulotki do rąk kolejnego wyborcy wszystko idzie relatywnie łatwo i NIE powinno indukować wyczerpania. Typowo bowiem przechodzi się do ogrodzenia następnego domu, otwiera furtkę jaka wiedzie do przydomowego ogródka, przechodzi przydomowym chodnikiem pod drzwi domu, puka do drzwi lub naciska dzwonek (jeśli dzwonek taki istnieje), po otwarciu drzwi przez domownika przedstawia się siebie, wręcza się ulotkę, grzeczne rozmawia się krótko z owym domownikiem wyjaśniając najistotniejsze swe cele wyborcze oraz wysłuchując jego/jej opinii na tematy które go/ją interesują, uściska rękę, wypowiada pożegnalne grzeczności, opuszcza ogród, zamyka za sobą furtkę i przechodzi do następnego domu. Jednak oprócz owych typowych przypadków istnieją też wyjątki. To właśnie one najsilniej wyczerpują fizycznie, umysłowo i emocjonalnie. To one też zapewne spowodowały, że kiedy otrzymałem owych 9999 wspaniale wydrukowanych ulotek wyborczych opisanych w (2014/5/28) z punktu #M2 strony "pajak_do_sejmu_2014.htm", oraz kiedy z kopyta zabrałem się za ich osobiste doręczanie, wówczas ku swemu zaskoczeniu już pierwszego dnia odkryłem, iż moje nogi, mięśnie, umysł i uczucia odmówiły mi posłuszeństwa już po rozniesieniu i doręczeniu jedynie około 100 ulotek. Poznajmy więc teraz jak wygląda doręczenie ulotek w takich nietypowych przypadkach.

Podczas roznoszenia ulotek, owe typowe przypadki przechodzenia od domu do domu jakie opisałem w poprzednim paragrafie, co jakiś czas są przeplatane nietypowymi przypadkami, które wymagają dodatkowego wykonywania całej gamy najróżniejszych fizycznie, umysłowo i emocjonalnie wyczerpujących działań, oraz które są realizowane w sytuacji znacznego napięcia fizycznego, umysłowego i nerwowego. Przykładowo, po przejściu do następnego domu typowo najpierw trzeba otworzyć i zamknąć za sobą furtkę albo bramę. Tymczasem sporo z nich okazuje się być zdumiewająco ciężkie, pozbawione zawiasów, lub zacinające się. Zadziwić może też mnogość najróżnorodniejszych sposobów na jakie zamki w tych furtkach lub bramach potrafią odmawiać posłuszeństwa, oraz liczba prób oraz poziom wiedzy inżynierskiej jakie są potrzebne aby mimo ich zacięcia zdołać je otworzyć. Potem trzeba znaleźć wejście do domu - które w typowych nowozeladzkich domach ze sporymi ogródkami czasami jest dobrze ukryte za drzewami i krzewami i niekiedy wymagające przejścia sporych odległosci wewnątrz-zagrodowych. Podczas poszukiwania drzwi wejściwych trzeba też dobrze się rozglądać i być świadomym gdzie dokładnie znajduje się furtka lub brama dla ucieczki. Czasami bowiem wypada na nas pies (lub psy) zaczajony w krzakach lub kwiatach i czekający tylko na okazję aby "pobawić" się z wizytującymi. A z dawnego życia na wsi pamiętam, że do psa NIE wolno odwrócić się tyłem, bo ugryzie. Trzeba więc być gotowym aby szybko wówczas przełączyć swoje nogi na wsteczny bieg, poczym uciec przez furtkę na ulicę biegnąc do tyłu oraz opędzając się przed próbami ugryzienia, cały czas będąc przy tym zwróconym przodem do atakującego nas psa. Kiedy zaś zdołamy już dotrzeć do drzwi wejściowych do domu, nasze "uciechy" też wcale się NIE kończą. Trzeba bowiem jakoś zakomunikować domownikom, że stoi się przed ich drzwiami. Tymczasem szybko odkryłem, że jedynie około 20% domów w moim okręgu wyborczym posiada na drzwiach działający dzwonek lub grzechotkę. W rezultacie, już drugiego dnia roznoszenia ulotek okazało się, że stawy wszystkich moich palców stają się aż tak obolałe od nieustannego pukania do kolejnych drzwi, iż NIE jestem w stanie dalej pukać swoimi palcami, zaś pukanie czymkolwiek innym, np. przykrywką do flamastra, brzmi zdumiewająco niegrzecznie. (Niektóre też z domów, NIE tylko że NIE posiadają działającego dzwonka, ale na dodatek mają umieszczony na drzwiach napis "proszę NIE pukać".) Jeśli zdołam jakoś przywołać domownika do drzwi, "uciecha" czasami trwa dalej. Po przedstawieniu się i wyjaśnieniu dlaczego się ich wizytuje, można bowiem spotkać się z każdą możliwą reakcją. A wielu ludzi reaguje bardzo uczuciowo i żywo na kogoś kto, jak ja, albo próbuje pozbawić głosów ich ulubioną partię polityczną, albo też obstaje za moralnymi celami działania - takimi jak moje cele. Stąd w doręczaniu ulotek nie zawsze natykam się na kogoś z kim daje się porozmawiać rzeczowo o problemach kraju i okręgu wyborczego i poznać co wyborców boli oraz co warto byłoby starać się zmienić. Często też w oczy rzuca się reakcja niecierpliwości - kiedy dany wyborca jakby NIE mógł się doczekać aż się odejdzie i on/ona będzie w stanie ponownie zamknąć drzwi. Z nieprzyjemnych reakcji, dla mnie osobiście najprzykrzejsza jest ta kiedy dany domownik sarkastycznie lub ze złością stwierdza np. coś w rodzaju, "ja NIE głosuję na bezpartyjnych", poczym zatrzaskuje mi drzwi przed nosem. Chociaż ta reakcja zdarza się raczej rzadko, ciągle w praktycznie każdym dniu roznoszenia ulotek natykam się na nią co najmniej jeden raz - a z jakichś tam powodów na ten rodzaj reakcji mam szczególne uczulenie i potrafi mi on popsuć całą resztę dnia. Nie na darmo staropolskie przysłowie stwierdza, że "jedna łyżeczka dziegciu może zepsuć całą beczkę miodu". (Chińczycy tą samą ideę wyrażają dosadnym przysłowiem "one speck of rat dung spoils a pan full of rice" - tj. "jedna plamka szczurzego gówna psuje całą patelnię pełną ryżu".) Relatywnie też często nikt NIE otwiera drzwi - czasami na przekór, że widzi się lub słyszy iż ktoś jest jednak w środku. W takim przypadku trzeba powrócić na ulicę i dodatkowo znaleźć miejsce w którym znajduje się skrzynka na listy owego domostwa - czasami także dobrze zamaskowana. Jednak przed wrzuceniem ulotki do tej skrzynki grzeczność wymaga, aby dobrze się przyglądnąć, czy gdzieś przy niej NIE znajduje się pisana prośba aby NIE wrzucać do niej określonych materiałów. Jeśli zaś jest tam taka prośba, wówczas trzeba wydedukować na bazie logiki i swej wiedzy, czy ulotki wyborcze należą do danego rodzaju tych materiałów. Jest też zadziwiające jak często pole moralne potrafi utrudnić samo wrzucenie ulotki do skrzynki. Przykładowo, nieproporcjonalnie często tuż przed moim wyjściem w obchód, tą samą drogą co ja podąża wcześniej jakiś roznosiciel materiałów reklamowych który pozapycha nimi skrzynki pocztowe, tak że na wrzucenie mojej ulotki bez jej zmięcia lub zgniecenia brakuje już w skrzynce miejsca i wymaga to znacznie trudniejszych manipulacji niż powinno.

Na dodatek do powyższego, sporą ilość napięcia i trudu kosztuje mnie szybko zmieniająca się nowozelandzka pogoda. Moje przygotowania do wyborów z 2014 roku wypadają wszakże kiedy w NZ właśnie jest zima, zaś ja mam niezaleczony kaszel. Obecnej zaś zimy praktycznie przez ponad połowę każdego tygodnia pada tu zimny deszcz i wieje silny sztormowy wiatr jaki uniemożliwia użycie parasola. Osobie więc nienawykłej do pracy pod "gołym niebem" i nieodpornej na przeziębienia, jaką ja jestem, taki zimny deszcz i silny wiatr niemal uniemożliwiają wyjście na ulicę. Roznoszenie ulotek muszę więc dokonywać jedynie kiedy następuje przerwa w deszczu. Niestety, szybkie zmiany tutejszej pogody powodują, że jeśli pojawia się przerwa w deszczu, często trudno zgadnąć jak długo ona potrwa. Muszę więc używać całej swej wiedzy klimatycznej i wszelkich dostępnych mi pomocy aby przewidzieć długości poszczególnych przerw w deszczu. Wszakże potencjalni wyborcy którym doręczam ulotki rozrzuceni są po dużym obszarze (patrz punkt #C1 strony "pajak_do_sejmu_2014.htm"), niektórzy z nich mieszkając nawet w odległości niemal 20 km od mojego mieszkania. Za każdym razem muszę więc zadecydować, czy dana przerwa w zimnym deszczu będzie wystarczająco długa abym NIE został złapany przez deszcz po dojechaniu autobusem do tych najbardziej oddalonych wyborców, czy też będzie ona na tyle krótka iż powinienem rozdawać ulotki tylko blisko do swego domu - co umożliwi mi szybką ucieczkę kiedy zimny deszcz zacznie padać. Na dodatek, podczas roznoszenia ulotek w pochmurne dni bez przerwy muszę też obserwować pogodę aby móc w porę uciec kiedy czuję iż zbliża się deszcz.

Sporej dozy "uciechy" dostarcza mi też struktura ulic w nowozelandzkich miejscowościach. Mi struktura ta przypomina bowiem kręte labirynty i pułapki jakie opisuję w punkcie #C4 strony o nazwie "petone_pl.htm". W połączeniu więc z chronicznym brakiem architektonicznych "landmarks", z niemal identycznym wyglądem każdej uliczki, oraz z koniecznością rozdawania ulotek w coraz to innych miejscach zależnie od tego jak długa jest przewidywana przerwa pomiędzy deszczami, ta labiryntowa struktura uliczek powoduje, że naprawdę trudno się zorientować, które uliczki już otrzymały ulotki, oraz że trudno wprowadzić jakiś system i ład w dostarczaniu ulotek do rąk wyborców.

Kiedy po około 3 godzinach roznoszenia około 100 ulotek, zarówno moje nogi, jak i reszta ciała, zaczynają odmawiać mi posłuszeństwa, typowo w rozległych miasteczkach NZ ulotki te otrzymuje tylko jedna długa ulica, lub dwie albo trzy krótkie uliczki. Tak nieznaczące wyniki i niewielki postęp oczywiście mnie niecierpliwią. Dlatego w dni kiedy pogoda była bezdeszczowa przez cały dzień, po powrocie do domu, zjedzeniu lunch’u i dłuższym odpoczynku, próbowałem wychodzić ponownie aby doręczyć kolejną porcję ulotek. Okazywało się jednak, że pole moralne nadal działa. Chociaż bowiem moje mięśnie w międzyczasie odpoczęły, mój umysł i nerwy ciągle pozostawały zmęczone. W rezultacie, na przekór iż fizycznie nadal mogłem doręczać ulotki, całe moje zachowanie, głos, oraz dobór słów stawał się nieprzekonywujący, zmęczony i pozbawiony wigoru. Słysząc samego siebie w tych drugich wyjściach dochodziłem do wniosku, że gdybym to ja był odbiorcą ulotki, wówczas prawdopodobnie osoba która mi ją doręcza wcale by mnie NIE przekonała aby na nią głosować. Z czasem owe drugie więc wyjścia uznałem za tak mało efektywne, że całkiem ich zaprzestałem.

W dni robocze, kiedy przez cały dzień zapowiadała się bezdeszczowa pogoda, miałem do wyboru czy doręczać ulotki w środku dnia, czy też wieczorem. Chodzi bowiem o to, że w środku dnia sporo ludzi jest w pracy. Domy są więc puste. Wszakże w NZ w większości domów mieszkają tylko albo małżeństwa, oboje z uczestników których typowo pracują, albo nawet tylko pojedyńcze osoby. Podczas więc dnia liczba osobistych doręczeń jest bardzo niska. Natomiast wieczorami ludzie powracają już z pracy. Jest więc większa szansa aby zastać ich w domu. Ponadto, wieczorem łatwiej poznać w którym domu ktoś jest obecny, bowiem widać w nim światło. Niestety, fakt że obecnie w NZ jest zima, powoduje że ciemno robi się zaraz po godzinie 16. Większość zaś pracujących osób wraca do domu dopiero po godzine 17 - jako że w NZ typowe godziny pracy rozciągają się od 9 rano do 5 po południu. Z powodów zaś które opisałem w punkcie #A2 strony "pajak_do_sejmu_2014.htm", kiedy jest już bardzo ciemno, ludzie niechętnie otwierają obcym drzwi swoich domów. W rezultacie, zarówno dzienne doręczanie, jak i doręczanie wieczorne, ma niemal tą samą efektywność co do proporcji udanych doręczeń. Na dodatek, doręczanie kiedy jest już ciemno, mnie też wystawia na najróżniejsze dodatkowe niebezpieczeństwa - i to NIE tylko podczas doręczania w jakiejś ciemnej i ubocznej uliczce. Stąd, po kilku próbach doręczania wieczorami, zdecydowałem się zarzucić ten wybór czasu i doręczać ulotki wyłącznie w środku dnia.

Kiedy ciągle mieszkałem w Polsce, często widywałem listonoszy jak roznosili listy i wręczali je do rąk adresatów. W owym bowiem czasie w Polsce domy NIE posiadały jeszcze skrzynek na listy, stąd wszelka korespondencja musiała być doręczona do rąk adresatów. Nie miałem wówczas pojęcia, jak męcząca była praca takich listonoszy, ani z jakimi trudnościami musieli oni się borykać w swej codziennej pracy. Wówczas bawiły mnie też owe liczne filmy rysunkowe humorystycznie pokazujące ataki psów na listonoszy lub perypetie listonoszy usiłujących doręczyć pocztę do rąk trudno-dostępnego adresata. Dopiero jednak po moich doświadczeniach z osobistym doręczaniem ulotek nagle uświadomiłem sobie, że owe humorystyczne filmy faktycznie pokazywały sceny zainspirowanie zdarzeniami z prawdziwego życia. Roznoszenie ulotek zwiększyło więc i respekt jakim darzę dzisiejszych i wspominam dawnych listonoszy.

Filozofia totalizmu ustaliła, że wybranie tego rozwiązania dla dowolnego problemu (w tym dla problemu roznoszenia ulotek), które wspina się najstromiej pod górę pola moralnego, stworzy najwięcej długoterminowych korzyści i najmniej skutków ubocznych. (Odnotuj tu, że jakieś skutki uboczne z wybranego tu osobistego roznoszenia ulotek ciągle zaistnieją, bowiem rozwiązanie to nadal wykazuje spore nachylenie do osi uczuć "Y" z "Rys. #I1".) Przytoczmy więc tutaj także chociaż kilka przykładów owych długoterminowych korzyści. I tak, dla mnie bardzo istotna z owych korzyści osobistego doręczania ulotek do rąk wyborców, wynika z pracochłonności i cech tego doręczania. Wszakże trzeba mieć końskie zdrowie, kondycję fizyczną zawodowego sportowca, sporo samozaparcia, odporności psychicznej, planowania, zdolności przewidywania pogody, znajomości danej miejscowości, rozeznania geograficznego, wyczucia kierunków, czasu, oraz kilka jeszcze innych wymagających cech osobowych, aby być w stanie pokonać znaczące opory pola moralnego i faktycznie podostarczać osobiście wszystkie ulotki do rąk mieszkańców domostw swojego okręgu wyborczego. To zaś oznacza, że podczas osobistego roznoszenia ulotek udoskonala się i trenuje wszystkie powyższe cechy osobowe - wszakże "practice makes perfect". Ponadto, jeśli wybory wygrywa taki osobiście roznoszący ulotki kandydat, wówczas jest pewnym, że na owo wygranie faktycznie sobie zasłużył. Kolejną korzyścią odnoszoną przez kandydatów osobiście roznosząych własne ulotki, jest że typowi politycy którzy NIE przeszli przez twardą szkołę życia, NIE będą w stanie takiego osobistego roznoszenia ani podjąć, ani potem efektywnie zrealizować. Poprzez więc wprowadzenie oporów pola moralnego, Bóg mądrze i przewidująco wyrównuje tymi oporami szanse kandydatów o np. "zero-dolarowych" kampaniach wyborczych, takich jak moja, z szansami kandydatów bogatych partii politycznych. Opory pola moralnego generują też korzyści dla wybierającej społeczności. Wszakże kiedy szanse wszystkich kandydatów stają się równe, wybory wygra ten kandydat, którego cele i cechy najlepiej pokrywają się ze zbiorową filozofią i ze wskazaniami sumienia ludności jaką kandydaci ci mają potem reprezentować. Końcowym więc efektem działania oporów pola moralnego, okazuje się być przerzucenie decyzji za to kto ma wygrać wybory, z ceny, rozległości i z jakości czyjejś kampanii wyborczej, na stan umysłów i sumienia wyborców. Opory pola moralnego służą też sprawiedliwości. Wszakże kiedy decyzja kto zostaje wybrany zależy od stanu umysłów i sumienia wyborców, wówczas każda społeczność zawsze otrzymuje takich przywódców i rządzących, na jakich zasługuje swoją filozofią i stanem moralnym - który to fakt od dawna starają się nam uświadomić ustalenia filozofii totalizmu.

* * *

Powyższy wpis stanowi adaptację punktu #N4 z mojej wyborczej strony informacyjnej o nazwie "pajak_do_sejmu_2014.htm" (aktualizacja z dnia 1 lipca 2014 roku, lub później). Stąd zrozumienie niniejszego wpisu byłoby nawet bardziej efektywne z tamtej strony internetowej "pajak_do_sejmu_2014.htm", niż z niniejszego wpisu - wszakże na owej stronie działają wszystkie (zielone) linki do pokrewnych stron z dodatkowymi informacjami, tekst zawiera polskie literki, użyte są kolory i ilustracje, zawartość jest powtarzalnie aktualizowana, itp. Najnowsza aktualizacja strony "pajak_do_sejmu_2014.htm" już została załadowana i udostępniona wszystkim chętnym pod następującymi adresami:

(*) Każdy aktualny obecnie adres z totaliztycznymi stronami - w tym również każdy z powyższych adresów, powinien zawierać wszystkie totaliztyczne strony, włączając w to strony których nazwy są wskazywane zarówno w niniejszym wpisie, jak i we wszystkich poprzednich wpisach tego bloga. Stąd aby wywołać dowolną interesującą nas totaliztyczną stronę której nazwę znamy, wystarczy tylko nieco zmodyfikować jeden z powyższych adresów. Modyfikacja ta polega na zastąpieniu widniejącej w tym adresie nazwy strony "pajak_do_sejmu_2014.htm", nazwą owej innej strony którą właśnie chce się wywołać. Przykładowo, aby wywołać sobie i przeglądnąć stronę o nazwie "petone_pl.htm" (tj. strony z opisami miasteczka Petone) np. z witryny o adresie , wówczas wystarczy aby zamiast owego adresu wpisać w okienku adresowym wyszukiwarki następujący nowy adres - jaki powstanie w wyniku jego zmodyfikowania w opisywany tu sposób.

Powyższy sposób (*) na odnajdywanie poszukiwanej przez czytelnika totaliztycznej strony, jest szczególnie użyteczny ponieważ większość swych stron publikuję na "darmowych serwerach (adresach)" - sporo z których ma ten brzydki zwyczaj, iż typowo już po upływie około jednego roku deletują one moje strony. Stąd jeśli czytelnik zechce odnaleźć którąś stronę na jaką powołuję się w nieco starszych swoich wpisach z tego bloga, a stąd jaka w międzyczasie została już wydeletowana z takich darmowych adresów, wówczas wystarczy aby przeszedł do najnowszego wpisu z tego bloga - pod którym podaję wykaz najnowszych i stąd najaktualniejszych obecnie adresów zawierających wszystkie moje strony. Następnie pod dowolnym z owych najaktualniejszych adresów czytelnik może znaleźć poszukiwaną przez siebie stronę, używając jej nazwy dla zmodyfikowania owego adresu według opisanej powyżej metody (*) do wywoływania dowolnych z totaliztycznych stron.

Warto też wiedzieć, że niemal każdy NOWY temat jaki ja już przebadałem dla podejścia "a priori" nowej "totaliztycznej nauki" i zaprezentowałem na tym blogu, w tym i niniejszy temat, jest potem powtarzany na wszystkich lustrzanych blogach totalizmu które ciągle istnieją (powyższa treść jest tam prezentowana we wpisie numer #246). Kiedyś istniało aż 5 takich blogów. Dwa ostatnie blogi totalizmu, jakie ciągle nie zostały polikwidowane przez przeciwników "totaliztycznej nauki" i przeciwników wysoce moralnej "filozofii totalizmu", można znaleźć pod następującymi adresami:

Z totaliztycznym salutem,
Jan Pająk

01:53, totalizm